Wstęp
„Self Portrait” to dziesiąty studyjny album Boba Dylana, który ukazał się w 1970 roku. Jest to drugi dwupłytowy projekt artysty, nagrany w okresie od kwietnia 1969 roku do marca 1970 roku. Album, będący mieszanką standardów country, folku oraz koncertowych nagrań, zaskoczył zarówno krytyków, jak i fanów. W tym artykule przyjrzymy się historii powstawania albumu „Self Portrait”, jego charakterystyce, uczestniczącym muzykom oraz utworom, które znalazły się na płycie.
Historia i charakter albumu
Bob Dylan miał ambicję stworzenia albumu pełnego standardów country i folku. Jego wizja ewoluowała, gdy pojawił się pomysł umieszczenia na płycie nagrań z festiwalu na wyspie Wight. Ostatecznie artysta zdecydował się również na dodanie swoich wersji piosenek innych twórców. Z perspektywy czasu, Dylan skomentował album w sposób dość krytyczny, stwierdzając: „pracowaliśmy w Nowym Jorku nad New Morning, gdy Self Portrait został zebrany do kupy”. To zdanie sugeruje, że album był bardziej efektem zbiorowego wysiłku niż zamierzonej koncepcji.
Muzycy
Na „Self Portrait” wystąpiło wielu wybitnych muzyków, którzy wzbogacili brzmienie albumu. Oprócz samego Dylana, który odpowiadał za wokal i grę na różnych instrumentach, w projekcie wzięli udział:
- Byron T. Bach – wiolonczela
- Brenton Banks – skrzypce
- George Binkley III – skrzypce
- Norman Blake – gitara
- David Bromberg – gitara, dobro i gitara basowa
- Albert Wynn Butler – klarnet, saksofon
- Kenneth A. Buttrey – perkusja
- Charlie Daniels – gitara basowa i gitara
- Rick Danko – gitara basowa i wokal
- Levon Helm – mandolina i perkusja
- Garth Hudson – instrumenty klawiszowe
- Richard Manuel – pianino i wokal
- Robbie Robertson – gitara i wokal
- wielu innych…
Taki zestaw instrumentalistów przyczynił się do różnorodności brzmienia albumu, co sprawia, że „Self Portrait” jest interesującym dziełem w dyskografii Dylana.
Spis utworów
Album „Self Portrait” zawiera mieszankę oryginalnych utworów oraz coverów. Do najbardziej znanych piosenek znajdujących się na płycie należą:
- I Forgot More Than You’ll Ever Know
- Praise the Lord and Pass the Ammunition
- Lily of the West
- The Boxer (cover)
- A Fool Such as I (Bill Trader)
- Sittin’ on Top of the World (cover)
- I Ain’t Goin’ Down (cover)
- …i inne.
Piosenki te pokazują różnorodność stylów muzycznych oraz wpływów, które kształtowały twórczość Dylana w tym okresie. Album zdobył uznanie za jego eklektyzm oraz wyjątkowe podejście do klasycznych utworów.
Odrzuty z sesji nagraniowych
Podczas nagrań do „Self Portrait” powstało wiele utworów, które ostatecznie nie znalazły się na albumie. Większość z nich to kompozycje innych artystów. Jednakże wśród odrzuconych utworów znalazły się również oryginalne piosenki Dylana, takie jak „Went to See the Gypsy” oraz „If Not for You”, które ostatecznie ukazały się na kolejnym albumie artysty zatytułowanym „New Morning”. Osobna lista odrzuconych utworów obejmuje między innymi:
- Annie’s Going to Sing Her Song (Tom Paxton)
- Folsom Prison Blues (Johnny Cash)
- Sitting on the Dock of the Bay (Steve Cropper/Otis Redding)
- Ring of Fire (June Carter/Merle Kilgore)
- Universal Soldier (Buffy Sainte-Marie)
Tego typu odrzuty pokazują bogactwo twórcze Dylana i jego umiejętność przekształcania znanych melodii w coś nowego.
Pozostałe aspekty produkcji
Produkcja albumu „Self Portrait” miała miejsce głównie w studiach Columbia Music Row w Nashville oraz Columbia Studio A w Nowym Jorku. Sesje nagraniowe odbywały się w różnych terminach od kwietnia 1969 roku do marca 1970 roku. Całość została wyprodukowana przez Boba Johnstona, a inżynierami dźwięku byli Neil Wilburn oraz Don Puluse.
Czas trwania albumu wynosi 73 minuty i 15 sekund. Projekt artystyczny oraz okładka zostały stworzone przez Ron Coro oraz samego Dylana. Album został wydany przez Columbia Records i szybko stał się częścią kanonu muzyki lat 70.
Zakończenie
„Self Portrait” to jeden z najbardziej kontrowersyjnych albumów Boba Dylana. Choć nie zdobył takiego uznania jak niektóre wcześniejsze wydania artysty, pozostaje ważnym elementem jego bogatej kariery muzycznej. Różnorodność utworów oraz współpraca z wieloma znakomitymi muzykami przyczyniły się do unikalnego charakteru tego projektu. Z perspektywy czasu można dostrzec wpływ „Self Portrait” na dalszą twórczość Dylana i jego rozwój jako artysty. Ten eksperymentalny album przypomina nam o niezłomności Dylana w poszukiwaniu nowych form wyrazu artystycznego i pozostaje istotnym punktem odniesienia dla fanów jego muzyki.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).